bakit

ba pinapabayaan nating mamatay ang mga pagkakaibigang minsan nating inakalang walang katapusan? takte, nung college ako at wala pang smartphone at facebook (oo ganun nako ka-ancient), yung kaibigan kong si Arl, tinatawagan pa ako sa landline kahit may long distance charge tuwing weekend pag uuwi siya sa probinsya namin pagkatapos ng isang linggo sa pag-aaral sa siyudad. nagsusulatan din kami nun, pero hindi sa kartero ang daan, pinaaabot lang sa mga kakilala.

ngayon parang hindi na kami magkakilala. ni hindi man namin nila-like ang post ng isa't isa sa facebook (pero para patas, hinid namain kami pareho mashado nagpo-post, pero that's beside the point). parantanga lang.

si Apol na dating tumatakbo sakin kapag kailangan nya ng kausap, parang hindi na rin ako kilala. nung binati ko nung birthday nya last week, sumagot lang ng smiley. nung sinabi kong, "uy angtipid sumagot," sinabihan lang ako ng "thank you for your thoughtfulness."

si Arvin na palagi akong kinukwentuhan ng mga istorya sa buhay nya at abenshur nya sa mga girlets, wala na rin. hindi nga kami magka-facebook eh.

nakakalungkot. diba ang buong point ng facebook eh to connect people? bakit ngayong mas meron nang means, na hindi kailangang bumili ng load, ngayon nawala ang dating closeness? ang weird. nakakapanibago.

ampanget.