waaaahhhh

tinatamad akoooooooo

update:

4 articles done,
15 more to go.

i have 20 hours, pakdatshit.

sus

nasayang na naman ang oras. napagkatihan ko kasing i-customize ang ichura netong blog. ampangit din naman ng labas, har.

dapat kasi mag-a-update lang ako ng post. ngayon di ko na alam tungkol saan ba yung gusto kong isulat kanina. babalik na lang ako pag naalala ko na. lekat.

eh

tinatamad pa rin akong magsulat...asan na ang Muse ko? lalabas ba siya pag sinayaw ko ito?

eto ang orig, para mas maappreciate mo kung sino ka mang poor lost soul ka na naligaw sa blog kong walang structure at order.

this is my happy song. super. 

excited

ako kasi magkikita-kita kami ng mga kaibigan ko sa college. actually hindi lang sila kaibigan. pero hindi ko rin matawag na pamilya eh. kasi hindi na kami kasing-close ngayon tulad ng dati. buti na lang mabait si Chaichai (siya ang mag-aalaga sa batang octopus habang wala ako) so pwede akong lumuwas para makipagkita sa kanila. kasi dumating si JM mula sa greener grass (greener nga ba) of the US of A.

sino ba si JM? hindi ko alam kung saan ako mag-uumpisa. kapag naiisip ko siya at ang college days ko sa choir na tinuruan niya, natutuwa ang puso ko. ngumingiti ng slight ang hypothalamus ko dahil bumabalik lahat - rehearsals tuwing sabado, pagkain sa mcdo kahit wala kaming pera, asaran sa daan, concerts and performances. bumabalik sa mga araw na feeling ko nasa ibabaw ako ng bundok, yung feeling na i can take on anything basta magkakasama kami. naaalala ko ang mga panahon na nangangarap pa kaming sumunod sa yapak ng Madz, o kahit maabot man lang namin yung anino ng kalingkingan sa paa ng Madz. sumasaya ako pag naiisip ko ang nakaraan. bata pa kami nun - idealistic, impressionable, medyo gullible. kaso tumanda na kaming lahat. nagkahiwa-hiwalay. alam ko kumakanta pa rin ang lahat - pero kanya-kanya na. wala nang unison, ang hirap nang kumanta as a group. kahit paminsan-minsan nagkikita pa rin kami nina Soy (bespren ko doon), iba na ang pakiramdam. nakakalungkot, pero ganyan talaga ang buhay, kaya shut up na lang ako (pahiram ng linya, Daniel Padilla).

oyun. excited talaga ako. iniisip ko na kung ano'ng pag-uusapan namin. kung saan kami pupunta, ano'ng kakainin namin. pero shet. meron akong 18 articles (na halos tig-iisang libong werds ang kelangan) na dapat matapos by satordey morning, 6am. anggaling ko talaga, dati 19 yan at nakatapos nako ng isa. huwebes na ngayon, can i die myself?

eto pala

para maging interesante naman. pero susugal ako kasi ilalagay ko dito ang mga ideya ko para sa Palanca. hindi pa developed ang mga yan. aayusin pa lang.

1. GCEA – playing the ukulele

2. Glass Marbles

3. Payakap naman, Nanay

4. Hilik sa Magdamag

5. Sinangag. Lola waking up at midnight

6. Teks

7. Kayod – ang trabaho ba ay yelo? Kinakayod sabi ni lola, tatay at nanay. Gaya ba ito ng poagkayod ng yelo ni aling Malou, doon sa kanto? Tag-init, ang sarap magswimming. Kung nakatira lang kami malapit sa batis, sana dun ako nakababad araw-araw, sampu ng aking mga kabarkada. Pero nasa konkreto kami. Ang lansangan ang palaruan. At kailangang hintayin ang sweldo sa konstrakshon. Para makapagswimming, kung papalarin, mula sa pagkayod ni itay. Until then I have to wait. Eat haluhalo on a good day, or content myself with ice chips –cracked na tigtatlompiso o ice tubig

8. pasukan. na naman. Ay enrollment pala, nabili na ni nanay halso lahat ng libro. Nagprisinta akong magbalot nito. Para mabawas sa kanyang trabaho. Kauuwi lang nya mula sa pabrika kung san siya nananahi. Kailangan nyang magluto dahil darating na si itay. Madilim na wala na akong kalaro sa labas. Napagtimpla kona ng gatas si bunso, napaghele sa duyan. I have time to read all this panitikan. The smell of new textbooks fills me with exhilaration chuva

9. mongoloid ano bayun? Political correctness. Retarded etc

10. youtube

11. gusto kong magsulat. Magdrowing. Tumugtog. Kumanta – looking back wistfully on what I could have become

12. Ano ba ang tula

13. gusto nyang maging toothbrush

halu-halo. sana malugaran ko ang pag-ayos sa kanila, pang-Palanca. feeling ko naman i can be poetic if i want to. echosera. 

hey

hey hey. mejo matagal-tagal na pala akong di nakakasulat ditey. oyon, ganun pa rin naman ang kalakaran, pwera na lang na mas marami akong katam ngayon kase dalawa na ang boss ko. gusto kong sabihin ang pangalan nila dito kaso baka makita nila at sabihing, aha! may oras ka para magblog pero dika matapos sa mga asayment mooooo!

ano bang bago? si Octo, pumapasok na sa skul. mejo bawas ang kulit dito sa bahay for two hours, pero kawawa ang teachers nya sa taas ng energy levels nya.

walang kwentang update, di ako makapag-isip. magsusulat na ko ulit.

spell

distraction.

Alfie Boe, mahal kita.

nasusuka

nako sa kape uwaaaaarrrk. pero kailangang inumin para hindi mag-blur ang utak ko. ampangit ng lasa uwraaaaaak. ampanget din ng aftertaste pwe. pero kailangang magpursige lalo pat hindi pako kumota sa isusulat ko. kinompyut ko eh, ha. dapat within the day makatapos ako ng sampu para mamayang gabi lima na lang. para naman umabot ako sa deadline, for the first time in months. kaso eto si katam, at eto si facebook to provide the great distraction - pero naglog-out nako. eh tamad akong magtype ng password, so. inalis ko na rin ang instagram sa phone ko, and fb messenger at fb app para di nako matuksong hawakan ang phone, pero andun pa rin ang bonza. sayang eh. ayoko na ulitin yung natapos na levels. kaya p*ta, kalma.

nakakatawa si Chaichai. nasa trabahpo siya kanina. nag-usap kami nung break nya, tapos sinabi from out of nowhere, "alam ko may trust issues ka. alam ko hindi mo sinasabi, pero nag-iisip ka. gusto ko lang sabihing wala akong gagawin dito sa trabaho. walang ganun, ok? mahal kita."

san kaya galing yun? magsusulat nako ulit. mayamaya nyan gising na ang batang octopus at pahirapan na naman ang pagsusulat.

tinatamad

na naman ako. wala akong rason para tamarin. i cannot afford to tamad.

not when i have 27 gardemen articles to write. ang breakdown ng deadline:

6 articles - may 24 (kumusta naman, may 27 na ngeyown)
10 articles - may 29
11 articles - may 31

pagod ako. hindi gaanong masakit ang leeg ko ngayon, pero pakiramdam ko mamayang gabi, bibigat na naman ang utak ko.

kailangan ko na talaga ng neck brace, p*nyeta.

so

kanina habang nagbibihis si Chaichai (si Chaichai ang aking love of my life) para makapasok na sa trabaho, sabi ko: "Chai, meron ka bang mabibiling neck brace? bili mo nga ko nun. masyado nang mabigat ang utak ko. masyado na kong maraming alam. hindi na kayang suportahan ng leeg ko yung ulo ko."

"seryoso ka ba jan?"

"ansakit na mashado ng leeg ko. antaba mashado ng utak ko."

"magpapabili ako kay rey, sa carrefour."

walang kwentang post. hayaan na. magtatrabaho na ko ulit.

bakit

ba pinapabayaan nating mamatay ang mga pagkakaibigang minsan nating inakalang walang katapusan? takte, nung college ako at wala pang smartphone at facebook (oo ganun nako ka-ancient), yung kaibigan kong si Arl, tinatawagan pa ako sa landline kahit may long distance charge tuwing weekend pag uuwi siya sa probinsya namin pagkatapos ng isang linggo sa pag-aaral sa siyudad. nagsusulatan din kami nun, pero hindi sa kartero ang daan, pinaaabot lang sa mga kakilala.

ngayon parang hindi na kami magkakilala. ni hindi man namin nila-like ang post ng isa't isa sa facebook (pero para patas, hinid namain kami pareho mashado nagpo-post, pero that's beside the point). parantanga lang.

si Apol na dating tumatakbo sakin kapag kailangan nya ng kausap, parang hindi na rin ako kilala. nung binati ko nung birthday nya last week, sumagot lang ng smiley. nung sinabi kong, "uy angtipid sumagot," sinabihan lang ako ng "thank you for your thoughtfulness."

si Arvin na palagi akong kinukwentuhan ng mga istorya sa buhay nya at abenshur nya sa mga girlets, wala na rin. hindi nga kami magka-facebook eh.

nakakalungkot. diba ang buong point ng facebook eh to connect people? bakit ngayong mas meron nang means, na hindi kailangang bumili ng load, ngayon nawala ang dating closeness? ang weird. nakakapanibago.

ampanget.

hindi

ko kilala si Clive Thompson pero nakita ko tong link na to sa newsletter ni Austin Kleon (na hindi ko rin kilala pero nagsubscribe ako sa newsletter nya kase sabi ko uy anggaling nito ah) tapos clinick ko tapos sabi ko sa sarili ko waw. bakit hindi ako ganito katalino. kilala ko si Sappho oo pero di ko alam na may tula siyang ganyan at naiinggit ako sa mga scientist na nakabasa ng tula nya at sinabing, uy pwede nating ma-deduce kung anong panahon nabuhay si Sappho dahil astronomically specific ang tula nya. waw.

at naiinggit ako kay Clive Thompson kasi angganda nitong sinulat nya tapos may references pa sa ibang tula na nirereference din ang buwan at Pleiades at ako eto nakanganga. waw wala akong masabi ganun.

at naiinggit ako na andae-daeng binabasa ni Austin Kleon para makapagbigay siya ng listahan ng maraming interesanteng bagay na pwedeng basahin ng mga taong nababaog sa inip at nangangailangan ng highly cerebral na stimulation.

at naiinggit ako kay Juan Miguel Severo na halimaw gumawa ng tulang tulad nito (na putangna commercial pala ng gatas pero gusto kong maiyak nung una kong mapanood)  at nito (na pangalawa kong napanood dahil yan yung una kong makita nung sinearch ko siya sa youtube at sinearch ko siya dahil sabi ko, uy anggaling naman nito siya kaya ang sumulat nun?). pero naiinis akong nakadikit palagi sakanya ang hashtag na hugot. oo malalim ang pinaghuhugutan nya, pero enough with the hashtags, K?

in short, inggetera ako. kung ieexpand ko, sasabihin kong sana may talent din akong mag-isip at magsulat ng ganyan. na sana may talent akong lumikha ng maraming maraming bagay na makakapukaw din ng interes ng tao. pero heller yung ebook na pinapagawa saken ng boss ko hanggang ngayon din ko pa rin natatapos. hindi naan nakakasuka pero nabobore ako ng sobra. pero wag na nating guluhin. sabihin na lang nating inggetera ako.

baka magsusulat na ako ng marami dito. baka dumalas din ang pagpunta ko dito, lalo na't hinihila ako ng katamaran at hindi na naman makasulat ng articles na pwedeng pambili ng ulam. malamang dito ko na lang ibubuhos ang kawalan ko ng ganang magsulat ng tula o kwentong pambata kahit pinangako ko sa dean namin nung college na mananalo ako ng isang Carlos Palanca Award para sakanya. kung nababasa mo to, Mrs. Flores, gusto kong malaman mong para sa iyo rin ang bagong blog na to.